Het Koninklijk Ballet van Vlaanderen.
Geen titel zo vooraanstaand als deze, geen beweging zo koninklijk als die van onze dansers.
We hebben een Koninklijk Ballet, en dat willen we absoluut zo houden.

De voorbije week was één van woelige choreografieën en lange gesprekken. Als ondervoorzitter van de Raad van Bestuur vind ik het mijn plicht om duidelijkheid te verschaffen omtrent alle vragen die er zijn.

De Raad van Bestuur wenst Kathryn Bennets te danken voor haar werk van de afgelopen seizoenen. Ze slaagde erin het Ballet internationaal aanzien te geven en samen met de dansers voorstellingen van hoog niveau op de planken te zetten. Haar artistieke visie bracht het Ballet tot waar ze vandaag in de danswereld staan.

De Raad van Bestuur wil vóór alles dat het Ballet kan blijven bestaan en hetzelfde hoog niveau kan bewaren. Zoals reeds langer aangekondigd zal dat binnen een samenwerkingsverband met de Vlaamse Opera uitgebouwd worden, en ook daar wordt hard aan gewerkt. Er wordt een nieuwe vacature voor artistiek directeur uitgeschreven zodat de artistieke continuïteit wordt gevrijwaard.

Gelet op de middelen die er zijn, moet er echter streng op toegekeken worden dat de artistieke ambities in relatie staan tot de financiële realiteit. Het Ballet mag zijn eigen toekomst niet hypothekeren. Succesvolle producties kunnen maar succesvol zijn als ze achter zich geen diepe putten slagen Het Ballet kan ook in 2012 rekenen op haar volledige werkingssubsidie van de Vlaamse Gemeenschap, Stad en Provincie Antwerpen.

De Raad van Bestuur heeft het grootste vertrouwen in de dansers, en bedankt hen uitdrukkelijk voor hun engagement in deze moeilijke periode.

Philip Heylen
Ondervoorzitter Raad van Bestuur - Koninklijk Ballet van Vlaanderen

Ongeveer één maand na de vorige, roepen de drie vakbonden opnieuw op tot een algemene staking op maandag 30 januari. Voor de tweede keer op korte tijd zal men het land platleggen en het protest aanzwengelen tegen de maatregelen die de federale regering wilt doorvoeren. Maatregelen die nochtans broodnodig zijn om de welvaart van ons sociaal systeem te kunnen behouden.

U kon vorige maand reeds lezen dat ik overtuigd ben van de uitermate essentiële rol die vakbonden spelen in het sociaal overleg. Het stakingsrecht is hiervan een belangrijke exponent. Dit middel moet echter op een correcte manier en ten gepaste tijde worden aangewend. Een algemene staking aankondigen op het moment dat de sociale partners en de regeringsverantwoordelijken opnieuw rond de tafel gaan zitten, vind ik vanuit die optiek niet de meest verstandige keuze. Men verkoopt het vel van de beer niet voordat hij geschoten is. Ik hoop dan ook van harte dat elke partij aan tafel maximaal inzet op een constructief en open overleg dat kan leiden tot een breed gedragen visie. Want ondertussen zijn de werkwilligen en de ondernemers opnieuw de dupe van dit alles. Dat is in tijden van crisis allesbehalve verantwoord.

President Obama voerde 4 jaar geleden campagne met 1 woord: CHANGE. De gevleugelde woorden 'Yes you can' maakten het plaatje compleet. Wel, ik kan u in ons geval vandaag verzekeren: 'yes we did'. Als cultuur de basis van onze samenleving is, dan is verandering de motor ervan. Maar een motor zit aan de binnenkant, niet aan de buitenkant.  Ik geloof sterk in verandering van binnenuit. 
Ik geloof sterk in een toekomst die je zelf in handen neemt en niet een die je wordt toegestopt.

In verkiezingstijden heeft iedereen de mond vol van veranderingen. Maar laat ons eerst eens kijken naar datgene dat we al gedaan hebben. Want ik kan u verzekeren: wij doen meer dan u durft te denken. Onze stad staat aan de vooravond van een intens jaar, en CD&V Antwerpen staat er.

Als CD&V hebben we ervoor gezorgd dat dit een stad van mensen is. Met onze wereldhaven, onze bedrijven, met ons cultuuraanbod, onze nieuwe musea, onze toeristische infrastructuur,onze studenten, onze universiteit, onze hogescholen, onze ondernemers, onze senioren en jongeren, onze diversiteit: het zijn allemaal verwezenlijkingen van ons beleid. Een beleid van evenwichten, van vooruitzien en versterken. Van samenwerking met anderen.

Onze partij heeft de voorbije jaren niet enkel nagedacht, maar ook gedaan. Er was een tijd dat er werd gezegd dat de Schelde verdiept zou moeten worden. Wij hebben ze verdiept. Er was een tijd dat we droomden van grote schepen. Net vandaag meert het allergrootste containerschip ooit aan in de haven. Sinds één jaar, de verdieping dus, zijn er al 140 van die grote schepen aangekomen. Bovendien heeft onze haven de internationale prijs van meest sociale haven voor zeelieden gewonnen. Er meren ook meer cruiseschepen aan dan ooit. We voeren het modernste personeelsbeleid van heel België in onze stad. Met alleen nog maar contractuelen, maar wel met een tweede pensioenpijler. Het MAS is ondertussen het geliefde kind van iedereen geworden. Maar alleen wij hebben ervoor gevochten.

Wij hebben ook mee verandering gebracht in de wijze waarop deze stad wordt bestuurd. In vertrouwen en met respect voor elkaars standpunten, niettegenstaande soms de tegenstellingen soms groot waren.- ik verwijs naar de Lange Wapper. Toch bleven scherpe woorden en harde commentaren uit. Het vertrouwen was er, de resultaten zijn er.

Er was een tijd dat men hoopte dat men vanuit het buitenland naar onze stad zou kijken om ervan te leren. Vandaag kan ik u zeggen: Antwerpen stond het afgelopen jaar in bijna alle landen op de voorpagina, met een positief verhaal!

Vandaag de dag gaat het in de politiek niet meer enkel om symbolen, woorden en ideologieën, maar om wat echt belangrijk is voor u allemaal. We vinden de auto allemaal belangrijk, maar het is en blijft een vervoersmiddel. We leven niet in onze auto, dat doen we in de straat, in onze buurt, in onze wijk. Laat onze stad dus zeker en vast bereikbaar zijn voor de auto, maar laten we tegelijkertijd volop inzetten op de buurt waarin we leven, het district waarin we ons thuis voelen, de winkeliers en onze horeca die mee die buurten doen leven.

Onze partij is niet centralistisch, zit niet vervat in opgelegde regeltjes. Kijk naar ons rijke verenigingsleven. We willen mensen juist graag verbinden, we willen mensen aanzetten tot initiatief. En net zoals we mensen verbinden, willen we ook de stad en de districten als communicerende vaten zien. Onze districten hebben zuurstof nodig, om te kunnen groeien en bloeien volgens hun eigen kracht. Laat ons ook daar trots zijn op wat we gerealiseerd hebben en op wat de toekomst brengt. Laat ons elkaar voluit in de ogen kunnen kijken om wie we zijn, met wie we samenwerken en hoe we de toekomst tegemoet gaan. Wat mij betreft kan die decentralisatie nog veel verder worden doorgevoerd.

Antwerpen telt meer dan een half miljoen inwoners. Toen ik in de politiek stapte -  op het einde van vorig millennium, woonden er minder dan 450.000 mensen in de stad .  Vandaag zijn er dat 502.000,-  Deze stad bindt weer bewoners aan zich. Maar een goed beleid voor 500.000 mensen vergt heel wat inzicht in de noden van al die mensen. Noden op vlak van wonen en werken, sociale zaken, onderwijs, economie, mobiliteit, veiligheid, religie en nog veel meer. Antwerpen is een stad geworden die zorg probeert te dragen voor alle inwoners, voor de zwakkeren, de kansarmen, de mensen met een handicap maar evenzeer alle mensen die zich kunnen vinden in ons verhaal van rechten en plichten, ongeacht hun afkomst, hun leeftijd of geaardheid. 

CD&V is een partij die zorg wil dragen voor de mensen, maar ook zorg wil dragen voor de stad. En dan bestaat er voor een beleidsmaker maar één belangrijk principe: walk your talk.  Ga waar je voor staat.  Dat geldt ook voor CD&V Antwerpen.  Dit is een jaar van vooruitzien.  Een jaar waarin we moeten beslissen over onze toekomst.  We nodigen u uit om met ons mee keuzes te maken. We nodigen u uit om met ons mee de verkiezingen in te gaan.

Wij zullen de komende weken vanuit onze christendemocratische visie onze kijk op de toekomst van de stad voort gestalte geven. We nodigen u uit om dat verhaal voor onze Antwerpse toekomst mee te schrijven.  We zullen met u in dialoog gaan, we vragen uw mening, we willen weten welke ideeën bij jullie leven, we gaan jullie samenbrengen rond de thema's die ons nauw aan het hart liggen.  Een partij van het middenveld weet als geen ander dat je je spitsen nooit kunt laten scoren als je niet weet wat er op de rest van het veld gebeurt.

CD&V heeft de voorbije jaren een mooi parcours gereden. We hebben ons een betrouwbare partner getoond, loyaal en met frisse ideeën. We verwezenlijkten grote projecten dankzij dewelke we kleinere projecten konden realiseren. Dat is lang niet altijd evident. Want iedereen verwacht resultaten en creatieve oplossingen, het doet er niet toe in welke context. Elke kok zal je zeggen dat lekker en gevarieerd koken leuk is, maar om te koken heb je wel middelen nodig.

Als ik kijk hoe talrijk onze leden aanwezig waren vrijdag, dan geeft dat mij vertrouwen. Vertrouwen dat we de juiste ingrediënten bezitten om het ideale recept voor deze stad uit te werken. In de hoofden van de mensen is CD&V geen stadspartij. Maar ons DNA is wel stedelijk DNA. Wij zijn CD&V-city en gaan  voor deze stad.

Onze partij is een partij van mensen. Van verbinden, versterken, verzorgen en vooruitzien. Laat dat de lijm zijn die het weefsel van deze stad verbindt.

Er wachten ons spannende en inspannende tijden.

Er zijn veel arena's in de politiek maar er is slechts één Colosseum.  En dat is Antwerpen. Er zijn veel  steden in de wereld maar er is slechts één waarvoor ik partij kies. En dat is Antwerpen.

Vanaf dit jaar start het Museum Vleeshuis | Klank van de Stad met Woensdagklanken. Op de laatste woensdag van elke maand krijgen geïnteresseerden gratis een rondleiding en aansluitend genieten ze van een topconcert.

Elke laatste woensdag van de maand verzorgen speciaal opgeleide museumgidsen de rondleidingen rond een bepaald thema. Daarna voeren bijna afgestudeerde of beginnende professionele musici uit binnen- en buitenland een concert uit waarbij ze een waaier van oude muziekinstrumenten bespelen. In verschillende concerten komen zelfs tentoongestelde historische klavierinstrumenten aan bod: een klavecimbel van Johannes Daniël Dulcken (1747) en pianofortes van Conrad Graf (1826) en Erard (1840).  

De reeks gaat van start op 25 januari met de themarondleiding Muziek in 18^de-eeuwse salons. Motus Animae zorgt voor de kamermuziek met werk van onder meer Philipp Emanuel Bach, Johann Gottlieb Janitsch, Franz Benda en Johann Joachim Quantz.

Praktische Info 

• Woensdagklanken 2012
• Iedere laatste woensdag van de maand
  Rondleiding van 13.30 tot 14.30 uur
  Concert van 15 tot 16.15 uur
• Gratis
• Muziekmuseum Vleeshuis | Klank van de stad
• Vleeshouwersstraat 38-40
• B-2000 Antwerpen
• Tel. +32 (0)3 292 61 00 | Fax +32 (0)3 292 61 29
• vleeshuis@stad.antwerpen.be
• www.museumvleeshuis.be

Verloren maandag is een mooie Antwerpse traditie, die ook in 2012 wordt voortgezet. Bakker Hassan van bakkerij Roché op de Herentalsebaan kwam vorig jaar in het nieuws met zijn 'Deurnese Smullerkes'. Het koekje werd hét typische product van het District Deurne en kent een groot succes. Ook in 2012 laat Hassan zijn inspiratie de vrije loop, en ontwikkelde hij een speciaal label voor de Antwerpse worstenbroden. Meer nog, hij biedt ze halal aan. Zo zet hij de traditie van verloren maandag op een prachtige manier voort. En ook de andere bakkers van de Herentalsebaan volgen hem.

Proficiat met dit mooie initiatief, ik ga alvast even proeven!

Vandaag ligt het land plat. Door een staking in de openbare sector zien we amper treinen rijden, gaan sommige scholen dicht en is er slechts een minimale dienstverlening in ziekenhuizen. De vakbond haalt haar stakingsrecht boven om te protesteren tegen de pensioenhervormingen van de regering Di Rupo I. Ondertussen mort de publieke opinie. Ook persoonlijk moet ik bekennen dat ik het misschien anders had aangepakt.

Het stakingsmiddel is een absolute must voor onze democratie. Maar men mag er niet lichtzinnig mee omspringen. Het gevaar dat de publieke opinie zich tegen de staking keert, is niet onbestaande. En als een staking haar draagvlak verliest, holt ze haar eigen doeltreffendheid uit.

De pensioenhervormingen zijn broodnodig als we willen dat onze sociale welvaartstaat houdbaar blijft. Iedereen zal hiervoor zijn steentje moeten bijdragen. Ambtenaren, zelfstandigen, politici, noem maar op. Maar het is ondertussen vijf na twaalf. Indien we een generatieconflict willen vermijden en de houdbaarheidsdatum van ons sociaal systeem willen verlengen , moeten er nu drastische maatregelen genomen worden. Dat de vakbonden met behulp van het sociaal overleg bij deze hervormingen hun rol spelen, vind ik niet meer dan normaal. Essentieel zelfs. Maar men moet eerst in dialoog gaan en pas dan overwegen om het stakingsmiddel in te schakelen. Ik wil daarom diegenen die vandaag wél hebben gewerkt een hart onder de riem steken. Want enkel op die manier kan er welvaart gecreëerd worden. Bedankt.

Vorig jaar genoten meer dan 1.000 mensen van een bijzonder geslaagd Winterconcert, met sfeervolle muziek in het prachtige kader van de Sint Laurentiuskerk. 

Ook dit jaar trekken we alle registers open, voor een feestelijke tiende editie op dezelfde locatie. Op 21 december brengt Arti Vocali, samen met orkest, bekende Christmas Carols uit binnen- en buitenland. Sopraan Hilde Coppé voegt daar wondermooie aria's aan toe, en Sofie zorgt met haar prachtige jazzstem voor de kers op de taart. De presentatie van de hele avond is in handen van Francesca Vanthielen.

Uiteraard gaat ook dit jaar de opbrengst naar het goede doel. Vorig jaar konden we de Special Olympics een mooi duwtje in de rug geven, dit jaar hopen we dat ook te mogen doen voor Kom op tegen Kanker en de kleine vzw Mama's aan de evenaar.

Na afloop kan u samen met ons klinken op het nieuwe jaar aan één van de kraampjes met soep, glühwein, cava, chocolademelk of iets anders lekkers. Zo steunt u ook meteen nog een paar andere organisaties bij hun werking.

Het wordt een editie om bij weg te dromen, daar ben ik zeker van! Wilt u mee genieten, dan kan u nog steeds kaartjes bestellen via het invulformulier  hier op de website, via 0497 31 39 70, bij Optiek Sels op het Mechelseplein OF de avonde zelf.

Naar goede gewoonte zal het hele concert getolkt worden in Vlaamse Gebarentaal én wordt er een ringleiding voorzien.

Hopelijk tot dan!
Philip Heylen

Naar aanleiding van het nieuws maandag, werd gisteren een afdelingsbestuur van onze partij CD&V georganiseerd. Samen met Marc Van Peel en Boudewijn Muts vroeg ik onze leden om hun vertrouwen zodat we samen met de partij van Patrick Janssens naar de verkiezingen kunnen trekken in 2012.

Twee zaken waren gisteren aan de orde. Allereerst toelichten wat dit project inhoudt, en meer nog: hoe we tot dit project zijn gekomen. Het is een coherent verhaal, zoals u misschien de voorbije dagen op mijn website of facebook las. En we geloven er steevast in dat het het beste verhaal is voor Antwerpen.

Maar wat nog belangrijker was: we wilden gisteren de stem horen van diegenen aan wie we het vertrouwen vroegen. Meningen, bezorgdheden, verzuchtingen... Ze waren er in vele maten en gewichten. Het raakte mij diep om zovelen zo begaan te zijn met de identiteit van onze partij. Jongeren en senioren. Mensen uit het middenveld. Voorzitters, militanten en mandatarissen. Allen met die ene cruciale onzekerheid: verliezen we op deze manier onze identiteit niet?

Sta me toe deze twijfel weg te nemen. Antwerpen is niet gelijk aan de gemiddelde doorsnede van Vlaanderen. Een stad laat zich niet regeren zoals een land of een natie. Een stad bestuur je niet enkel met ideologieën, maar met sterke analyses en een hands on beleid dat zich niet te beroerd voelt om die ideologie in te ruilen voor een project dat van onze stad een betere stad om in te leven maakt.

Ik wil als overtuigd CD&V'er benadrukken dat wij onze christendemocratische waarden niet zullen verloochenen. Dat zullen we nooit doen. Integendeel. Met dit project grijpen we net de kans om onze waarden verder uit te dragen doorheen ons stedelijk beleid. Deze lijst geeft ons de kans om aan de kiezer te vragen om mee te stappen in het verhaal dat we nu reeds zes jaar lang opbouwen. Op die manier kunnen we die idealen niet alleen koesteren, maar vooral ook realiseren.

Bedankt, aan iedereen die onze visie deelt, die ons het vertrouwen schenkt en die gelooft in het beste voor Antwerpen en zijn inwoners.

Philip Heylen

CD&V is altijd een partij van vertrouwen geweest, van moed hebben om door te gaan in moeilijke tijden. Dat hebben we bewezen in de nationale politiek. Dat doen we ook op niveau van de regio's en de steden.

Een stad werkt niet zoals een land. Je bent er onderdeel van, maar de eigen identiteit van een stad kan je niet negeren. Hier werk je niet enkel vanuit een partijstandpunt, maar vooral vanuit je overtuiging dat je iets kan betekenen voor de inwoners van die stad.

Sinds 2006 hebben CD&V samen met sp.a een gedreven koers gevolgd in Antwerpen. Onze stad gaat vooruit. Het is makkelijk om kritiek te spuien op de zwakke punten, maar dat is net het eigene van een stad. Haar weefsel is zo gevoelig dat het van de ene op de andere dag grote verschillen aan de oppervlakte kan brengen. Daarmee omgaan is een belangrijke evenwichtsoefening, die we de voorbije jaren resoluut hebben uitgeoefend.

Antwerpen is een stad waar geleefd wordt, waar genoten wordt, waar je DNA van alle uithoeken van de wereld vindt in hun puurste vorm. Antwerpen is ook een stad waar gestreden wordt, omdat ze net zo divers is. Dat vormt een grote uitdaging voor een stadsbestuur. Dat we ook daar dagelijks aan werken toont zich niet altijd aan de oppervlakte, maar zal uiteindelijk wel voor resultaat zorgen.

Er zijn nog knelpunten, maar wij geloven in de huidige ploeg en willen met deze ploeg ook in de toekomst mee het verschil maken. In het belang van de Antwerpenaars.

De voorbije 6 jaar hebben we onze stad op de rails gezet. De trein is vertrokken, maar het eindstation ligt nog een eind voor ons. Het zou geen goed teken zijn om die trein nu te stoppen en via omwegen naar een onduidelijk doel te laten rijden. Deze trein moet vooruit, via de uitgestippelde weg, zodat zoveel mogelijk mensen samen de eindhalte kunnen bereiken. Die eindhalte is een Antwerpen dat een voorbeeld is voor de wereld, een stad waar mensen willen wonen en leven, waar mensen hun eigen leven mee willen verbinden.

Die stad dreigt het komende jaar strijdtoneel te worden van een grote media-tweestrijd. Op een moment zullen we gedwongen worden partij te kiezen. Is het dan niet beter om rechttoe rechtaan te verkondingen waarvoor we staan en het komende jaar onze stad goed besturen in plaats van tijd te verliezen?

Ik sta voor Antwerpen, ik ga voluit voor Antwerpen!

Philip Heylen

Zo'n 2000 jaar geleden was heel Gallië (zo heette Frankrijk toen) bezet door soldaten van Caesar, de Romeinse veldheer. Héél Gallië ? Nee, een kleine nederzetting bleef moedig weerstand bieden aan de overweldigers en maakte het leven van de Romeinen in de omringende legerplaatsen bepaald niet gemakkelijk..."    Deze legendarische zinnen kent iedereen uit de strip Asterix.  Het was de beroemde pagina met het vergrootglas waar één plek op de kaart van Gallië werd uitvergroot.  Een klein, lichtgevend stipje of vlekje in een groot donker vlak.  Dat is Wintervuur, dat wil Wintervuur zijn.  Dit jaar in Hoboken.  Ook dat is een district dat we nu onder het vergootglas leggen.  Een district dat we op de kaart willen zetten.  Een district dat we willen aansteken met een wel heel aanstekelijk virus: geen miltvuur of koudvuur maar  Wintervuur....  Beleid kent geen toverdrank, geen druïdes en geen superkrachten maar die verwondering en aanstekelijkheid van Wintervuur....ja, daar willen we absoluut voor blijven gaan.

Voor Hoboken ligt de lat hoog.  De vorige drie edities van Wintervuur waren een succes en trokken telkens een 20.000-tal bezoekers. Dit winterse festival dat tijdens de donkerste en koudste dagen verschillende plekken van de stad inpalmde met locatietheater, vuurinstallaties, wandelingen, tentoonstellingen en muziek liet niemand onberoerd. Het eerste Wintervuur aan de Antwerpse Scheldekaaien was een schot in roos.  Het liet de bezoekers achter met vraag naar meer. De tweede editie in Deurne was een uitdaging vanwege de afstand en de imaginaire onbereikbaarheid, maar bewees met diens 18.000 bezoekers dat bewoners uit groot Antwerpen zich niet lieten afschrikken door de afstand. Linkeroever was geen evidente locatie, maar door de magie en de naamsbekendheid van Wintervuur trokken we 26.000 bezoekers en behaalden zo de maximumcapaciteit van het festival.

Voor deze editie trekken we opnieuw alle registers open. Zo meteen hoort u daar alles over van Dré Demet, artistiek coördinator van Wintervuur. Maar ik zal het alvast duidelijk stellen: vanaf 2 januari wordt dit de place to be. Een eind verderop, wordt Park Broydenborg omgetoverd tot Wintervuurplein.

Gezelligheid troef, met allerhande circussen, maar ook muziek, theater en woordenloze voorstellingen. Tal van andere locaties maken het feest mee groot. Genieten dus. Een hele week lang. Voor weinig geld. Want onze lat ligt hoog, maar onze drempel laag.

En na een hele week wintervuur, sluiten we af met een winterfeest. Niet zomaar één... Vanaf 16u kan u gratis komen meeswingen op muziek van Frank Sinatra. U weet het misschien niet, maar Frank Sinatra werd geboren in Hoboken. Hoboken New Jersey weliswaar, maar u en ik hoorden heel juist Hoboken... En dus is het maar wat logisch dat hij samen met zijn Ratpack de ster van de avond is.

Niet zo lang geleden, een paar duizend jaar of zo, dachten mensen 's nachts bij het kampvuur dat sterrenhemels
bestonden uit vuren die in de hemel ontstoken waren.  Je had veel vuren nodig om sterrenbeelden te vormen. Sterrenbeelden zorgden dan weer voor herkenning. Wintervuur is voor een gemeenschap als Antwerpen zo'n vuur.  De betekenis ervan hebben we vastgelegd in het bestuursakkoord 2006. Als we in elk district een aantal culturele vuren konden aansteken, vormen ze samen het sterrenbeeld dat zegt dat in Antwerpen cultuur van en voor iedereen is. Ik ben ervan overtuigd dat ook het Wintervuur in Hoboken weer vele duizenden mensen van in en rond de stad zal laten genieten van cultuur en gezelligheid.

In mei was Europees Commissaris Vassiliou al een keer in Antwerpen, voor de opening van het MAS.
Deze week had ik opnieuw de eer haar te mogen ontvangen, in het teken van de Europa Nostra Awards.

Ze wilde met eigen ogen ons prachtig Centraal Station zien, ging aansluitend mee naar de kathedraal voor de prijsuitreiking van de Monumentale Kerken en Volkscafés, gaf een toespraak op het stadhuis, en eindigde met een fris Bolleke in café den Engel.

Op de website van de Europese Commissie staat een videoverslag, dat u hier kan bekijken.

Vandaag worden de Europa Nostra prijzen uitgereikt. Deze European Prizes for Cultural Heritage bekronen uitmuntende initieven voor het behoud van het culturele erfgoed. We bevinden ons in de zeer uitzonderlijke situatie dat twee van de vijf Belgische winnaars van deze vooraanstaande prijzen Antwerpse kroonjuwelen zijn: het Centraal Station en de vijf Monumentale Kerken. Bovendien is de vzw Volkscafés, de derde winnaar, verschillende van zijn belangrijke volkscafés in Antwerpen heeft! Zonder valse bescheidenheid kunnen we dus terecht spreken van Antwerpen als een soort Europese Erfgoedhoofdstad 2011.

Wie jaren geleden de verschillende kerken in Antwerpen wilde bezoeken, ging van de ene prachtige kerk naar de andere. Een overkoepeling bestond niet, en de communicatie liet wel eens te wensen over. In 2005 bracht een nieuw initiatief daar verandering in. Met een vertegenwoordiger van elk van de vijf kerken werd een vereniging gestart onder de noemer Monumentale Kerken Antwerpen. Provincie en Stad Antwerpen gingen een vooruitstrevende samenwerking aan, door het ter beschikking stellen van jaarlijkse werkingsmiddelen en een kunsthistoricus-coördinator. De Monumentale Kerken Antwerpen evolueerden van een 'eigen toren-mentaliteit' naar een goed werkend samenwerkingsverband, en worden inmiddels door iedereen erkend als een waardevolle partner.

De vijf  Monumentale Kerken (Kathedraal, Sint-Andrieskerk, Sint-Carolus Borromeuskerk, Sint-Jacobskerk en Sint-Pauluskerk) zijn kostbaar omwille van hun onroerend, maar ook hun roerend erfgoed. In de collecties van deze beschermde monumenten zijn alle grote meesters vertegenwoordigd, waaronder Rubens, Jordaens en Van Dyck. Hun werk is te bewonderen naast een uitzonderlijke verzameling beeldhouwwerken, tekeningen en textiel. Een aanzienlijk aantal kunstwerken is opgenomen op de lijst van het Topstukkendecreet van de Vlaamse Gemeenschap. De kerken herbergen een collectie van meer dan 12.000 objecten, wat een enorm potentieel betekent voor bezoekers. Maar daarvoor is er nood aan een goede ontsluiting en een professioneel behoud en beheer. En daarin is de samenwerking Monumentale Kerken Antwerpen geslaagd. De vijf kerken zorgden voor een gelijklopend onthaal van de bezoekers, gemeenschappelijke publicaties en diensten, met de grootste eerbied voor de kerken als sacrale plaatsen.

Vanaf de stichting in 2005 heeft de vzw MKA een baanbrekend erfgoedbeleid gecoördineerd die de unieke uitstraling van deze vijf kerken verhoogt en de basis legt voor een professioneel beheer van deze monumenten en hun collecties en het onthaal van de 600.000 bezoekers per jaar. Grotendeels dankzij de inzet van bijna 250 vrijwilligers, zowel vóór als achter de schermen, heeft deze aanpak en de resultaten er voor gezorgd dat de vzw MKA algemeen aanzien wordt als een innovator op het vlak van in-situ conservering en management van religieus erfgoed. Zo geeft MKA een interessant model voor in-situ herwaardering van het zo belangrijke Europese kerkelijk erfgoed aanwezig in talrijke historische steden.

Sinds 2007 is alle informatie over MKA en de vijf kerken bovendien voor groot publiek, professionals en media raadpleegbaar in vijf talen op een eigen website: www.MKAweb.be.

Deze samenwerking die al enkele jaren feitelijk bestaat, wordt vandaag bezegeld met een formele samenwerkingsovereenkomst voor vijf jaar tussen de Provincie Antwerpen, de Stad Antwerpen, de vzw Musea en Erfgoed en de vzw Monumentale Kerken Antwerpen.

Vijf jaar geleden verhuisde het stadsarchief van de Venusstraat naar het Sint-Felixpakhuis. Het verhuizen van 16 km archieven was een hele klus, maar op 14 november 2006, vandaag dus precies 5 jaar geleden, opende de leeszaal van het FelixArchief, de nieuwe naam van het Antwerpse stadsarchief, op de nieuwe locatie.

De verhuis betekende niet alleen een nieuwe naam en adres voor het stadsarchief. Het bracht heel wat andere ingrijpende veranderingen met zich mee.

De archieven hebben voortaan een beheer met optimale bewaaromstandigheden. Het gebouw in de Venusstraat barstte uit zijn voegen met 16 km archieven en er was geen aangroei mogelijk. Met de verhuis naar het FelixArchief en de nieuwe capaciteit van 36 km archieven, zijn belangrijke archieven die voordien in talrijke niet-toegankelijke of kwetsbare locaties lagen, overgebracht, zoals de razend interessante archieven van het havenbedrijf of de lokale politie.

Tenslotte is ook de samenwerking met en de komst van het OCMW-archief  eindelijk gerealiseerd. Dit geeft aan alle geïnteresseerden in de Antwerpse geschiedenis wel een heel bijzondere meerwaarde.

Een van de voor de bezoekers meest opvallende wijzigingen is de vernieuwde leeszaal. In de oude leeszaal was er slechts plaats voor 19 bezoekers, en regelmatig moesten de archiefmedewerkers aan bezoekers vragen om op een andere keer terug te komen. Nu beschikt de leeszaal over 120 ruime, lichte plaatsen. Bezoekers kunnen ook beschikken over nieuwe hulpmiddelen zoals PC's, boeksofa's, lezenaars en dergelijke om het opzoekwerk efficiënter te maken. Twee middagen per maand komen vrijwilligers van Familiekunde Vlaanderen ook ter plaatse om bezoekers te helpen met hun stamboomonderzoek.

Dat dit gesmaakt wordt door onze klanten, tonen de cijfers aan: het aantal bezoeken is van 5.574 naar 11.392 gestegen, meer dan verdubbeld dus. Het aantal geraadpleegde documenten kende ook een grote boom, deels door de bijna verdubbeling van documenten die in de leeszaal worden opgevraagd, maar ook vooral door de geleverde inspanningen op vlak van digitalisering. Dat de archieven digitaal en van op afstand te bekijken zij is een succes gebleken. Onze bezoekers hebben de weg naar de digitale leeszaal en ons digitaal depot gevonden en maken er gretig gebruik van.

Niet alleen de gebruikers van archieven vinden de weg veel gemakkelijker naar het stadsarchief. Ook boeiende en talrijke particuliere archieven die een sterke band hebben met Antwerpen  - dat zijn dan bedrijfsarchieven, familiearchieven, archieven van diverse verenigingen of personen -  hebben de weg gevonden naar het stadsarchief.

De afgelopen jaren schonken heel wat personen, families, bedrijven en verenigingen hun archieven aan de stad. Dit resulteerde in een uitgebreide collectie foto's, films, diploma's, brieven, stambomen,...

Enkele voorbeelden daarvan zijn de archieven van de KMDA (de Koninklijke Maatschappij voor Dierkunde Antwerpen, beter gekend als de zoo), het Technisch Instituut Borgerhout, het  oorlogsdagboek van Winkeler, de Club Telegraphic, de Antwerp Bicycle Club, De Strangers, de kadastrale ligger van Antwerpen (van 1584 tot 1585) en drukwerk met het zegelied van voetbalclub Beerschot (van 1925 - 1940). 

Door enkel overheidsarchieven te bewaren zou de stad een onvolledig beeld van de historisch-maatschappelijke ontwikkeling van de stad schetsen. De archieven die het geheugen van de stad vormen, moeten een zo goed mogelijke weerspiegeling zijn van alle maatschappelijke activiteiten van de inwoners van de stad over een aaneengesloten periode. Het stadsarchief wil ervoor zorgen dat de Antwerpenaar antwoorden op zijn of haar vragen over de geschiedenis van de stad kan opzoeken in de archieven.

Daarom zijn private archieven waardevolle en aanvullende bronnen voor de stadsgeschiedenis.

Die private archieven kunnen handelen over 'bedrijven en verenigingen', 'personen en families' en 'religies en levensbeschouwingen'. Ze kunnen verschillende vormen hebben: briefwisselingen, boekhoudkundige stukken, foto's, affiches. Niet alleen papieren documenten zijn interessant, maar ook digitale bestanden zoals websites en e-mails, film- en geluidsarchieven,...

Archiefstukken kunnen dus op verschillende dragers vastgelegd worden: papier, video, harde schijf,... De ouderdom van de archiefstukken kan variëren van enkele eeuwen tot enkele minuten. Archiefstukken hoeven absoluut niet 'oud' te zijn vooraleer het stadsarchief ze opneemt.

5 jaar Felixarchief. Dat is te danken aan de schenkers van de talrijke archieven én aan de vele medewerkers die hier dagelijks de ziel van al deze oude stukken opnieuw tot leven brengen voor de vele bezoekers.

Van 7 tot 10 november vindt in Londen de jaarlijkse World Travel Market plaats. Dit is één van de grootste toeristische beurzen voor professionals in de wereld. Het is de plek waar elk jaar alle reisorganisatoren, vliegtuigmaatschappijen, autocaristen, bestemmingen, journalisten, hotelketens en eender wie uit de sector samenkomt.

Antwerpen is naar jaarlijkse gewoonte aanwezig op de stand van Toerisme Vlaanderen. Het biedt ons de kans om onze stad te tonen en te presenteren aan de 'markt'. Voor Antwerpen Toerisme & Congres (ATC), zoals onze toeristische dienst officieel heet, is het slechts één van de vele marketingmomenten.

De afgelopen weken won ATC trouwens twee belangrijke reclameprijzen! Een Mixx-award voor de online lanceringscampagne van het MAS voor zijn bijzonder innovatief karakter. Herinner u de 'phygital tour', waarbij je via het net een gids met camera op zijn hoofd online door het museum kon sturen. Een volgende prijs, de Davey Award (Amerikaans!) viel deze week in de bus voor de online bannercampagne van Cool Capitals. Cool Capitals is een internationaal samenwerkingsverband waarmee Antwerpen, Amsterdam, Zürich, Valencia en Wenen zich samen op de Amerikaanse markt presenteren. Dus, onze marketingmensen weten goed waar ze mee bezig zijn. Proficiat!

Zelf zal ik niet veel tijd op de WTM beurs doorbrengen want we maken van de gelegenheid gebruik om enkele verkoopsbezoeken te brengen aan verscheidene hoofdkwartieren van enkele belangrijke cruiserederijen. Dat wordt veel treinen naar Ispwich, Southampton en Stonefolk.

De Joodse Gemeenschap vierde vorige week het Loofhuttenfeest. Ze herdenken daarbij dat de Israëlieten veertig jaar lang rondtrokken in de Sinaïwoestijn, alvorens hun intocht in het Beloofde Land te maken.

De Thorarol waarover dit gaat is dit jaar reeds 70 jaar lang aan zijn tocht naar huis bezig, maar dan van op één en dezelfde plaats en met zeer veel zorg en deskundigheid omringd.

Zoals u weet was Antwerpen tijdens de oorlogsjaren niet veilig voor onze inwoners van Joodse afkomst. Op paasmaandag van 1941 werden de grote synagogen vernield en werden gebedsboeken en Thorarollen op straat in brand gestoken. Mensen trachtten in allerijl hun familie en bezittingen in veiligheid te brengen, en de waardevolle symbolen van het Joodse geloof te beschermen tegen de klopjacht door de nazi’s. Zo is ook het verhaal van de Thorarol in de erfgoedbibliotheek ontstaan.

Laat op de avond klopte een man aan bij onderbibliothecaris Ger Schmook met de vraag de Thorarol in veiligheid te brengen. Dezelfde persoon zou zich later – wanneer het weer veilig was – opnieuw aandienen, of iemand anders zou door middel van een codewoord de Thorarol ophalen.

De jaren verstreken en vandaag, 70 jaar later, ligt de Thorarol nog steeds opgeborgen in de erfgoedbibliotheek. Er werden de voorbije decennia verschillende pogingen ondernomen om te achterhalen waar de Thorarol precies vandaan kwam, en aan wie hij toebehoorde. Er kwamen verschillende verklaringen, maar niemand wist het precieze antwoord te achterhalen, laat staan bewijzen aan de dag leggen waardoor de Thorarol kon opgeëist worden.

Een recente brief van opperrabbijn Lieberman (Shomre Hadas) aan schepen van Campenhout plaatste het hele verhaal opnieuw in de actualiteit. Het leek mij, als schepen voor erediensten, dan ook onoverkomelijk om een gesprek aan te gaan met de Joodse Gemeenschap. Het verheugde mij zeer dat de heer Kornfeld en de heer Trau, de vertegenwoordigers van de Joodse Gemeenten Machsike Hadas (Oostenstraat) en Shomre Hadas (Van de Nestlei), zich meteen bereid toonden om op mijn voorstel in te gaan. Bij dit gesprek werd ook Diane Keyser, van het Forum der Joodse Organisaties betrokken.

Samen met hen heb ik een voorstel uitgewerkt om na 70 jaar tot een definitieve oplossing voor de Thorarol te komen.

Ik kan u vandaag melden dat de heren Kornfeld en Trau, in naam van Machsike Hadass en Shomre Hadas, officieel verklaard hebben dat zij akkoord gaan met mijn voorstel om de Thorarol terug te geven aan de Joodse Gemeenschap, en beurtelings in bezit zal zijn van Machsike Hadass en Shomre Hadas. Beiden verklaren ook dat niet aangetoond kan worden aan wie deze Thorarol toebehoort.

Over hoe de Thorarol gebruikt kan worden in de verschillende synagogen, zullen zij onderling afspraken maken. Ik ben ervan overtuigd dat we hiermee, 70 jaar na het ontstaan van dit bijzonder verhaal, een historisch akkoord hebben bereikt.

De vertegenwoordigers van de beide Joodse Gemeenten hebben ook te kennen gegeven dat zij akkoord gaan met het voorstel om de Thorarol als één van de belangrijkste voorwerpen tentoon te stellen in een tentoonstelling die in 2014 plaatsvindt in het MAS. Hierbij zou meteen de verwijzing naar de tragische oorlogsjaren van Antwerpen gemaakt worden en de grote symboliek van deze Thorarol daarin.

Voorafgaand aan de overdracht en tentoonstelling zal de Thorarol in zijn oorspronkelijke staat hersteld worden. Eén van Ets Haim, ‘de bomen des levens’, of stokken waaraan de Thorarol bevestigd is moet gerestaureerd worden. Bovendien moeten er ook enkele serieuze beschadigingen hersteld worden en moet er ook een groot stuk uit de Thora vervolledigd worden. Tijdens de restauratiefase zal een wetenschappelijk team zich verder buigen over de oorsprong van de Thorarol, in de hoop nog meer details van het oorspronkelijke verhaal te kunnen achterhalen.

Tijdens de roadshows die ik een aantal keren gaf nog voor de opening van het MAS, verwees ik wel eens naar een beeld met een aantal musea 'pas comme les autres'. Musea van de toekomst, musea van de wereld. Een aantal van die knappe gebouwen is daadwerkelijk gebouwd, enkele andere bleven bij plannen. Het MAS was zo een project dat vanaf de eerste plannen veelbesproken was. Iedereen had er wel iets over te zeggen, en we werden niet gespaard van kritiek. Maar het nieuwe museum herrees wel op het Eilandje, en sinds de start laten zomaar even 100.000 mensen per maand zich de rode boulevard en indrukwekkende museumzalen welgevallen.

Op de internationale persconferentie dienden meer dan 100 buitenlandse journalisten zich aan. De hele wereld sprak en schreef over het museum in Antwerpen met de wandelboulevard en eigentijdse scenografie.

En het effect is nog niet uitgewerkt. Het MAS is een draaiende motor geworden voor het Eilandje, de buurt, horeca, winkels en bewoners. Maar het effect gaat tot veel verder. Travel and Leisure, een befaamd magazine uit de US (de naam spreekt voor zich), heeft het MAS prompt in zijn lijstje van knapste musea ter wereld geplaatst.

Een grote eer, en het mooiste bewijs dat de kracht van het MAS in vele hoeken en kanten schuilt. Dat de Amerikanen graag naar onze streek komen met cruises om de kathedraal en Rubens te bewonderen, wisten we al. Dankzij Travel and Leisure worden ze ook aangespoord om weer wat langer te blijven, zij het professioneel of in hun vrije tijd.

Na een slepende ziekte heeft papa maandagavond de strijd opgegeven. In alle rust is hij van ons heengegaan.

Papa werd geboren in 1934 en kende een sportief leven. Voetbal bij Berchem Sport, tennis bij Forest Hills. Hij was altijd actief in de weer, ook in zijn professionele leven. Meer dan 25 jaar werkte hij in de Antwerpse haven, bij Bayer. Onlangs nog genoot hij van een laatste boottocht op de Schelde, waarbij hij afscheid kon nemen van 'zijn' haven en 'zijn' Bayer.

Papa genoot ook enorm van mensen om hen heen. Zijn vrienden bij CD&V senioren steunden hem tot op het einde, wat hem erg veel plezier deed. Ook op zijn verjaardagsfeestje in augustus zag ik hem glunderen en genieten van de vele trouwe vriendschappen.

Papa was mijn vurigste fan en beste vriend. Zijn streefdoel was om de opening van het MAS mee te maken, hoe trots was ik dat hij daarbij kon zijn, hoe trots was hij om daarop aanwezig te kunnen zijn. Hij putte er kracht uit en nieuwe moed om weer te vechten. Helaas heeft hij nu die oneerlijke strijd verloren.

We zijn blij dat papa in alle rust van ons is heengegaan.

Papa, rust zacht.

Papa wordt aanstaande maandag om 11u begraven in de Heilige Geestkerk.
Uiteraard is iedereen hier welkom.

Gisteren ontving ik - zoals vaak - een mooie mail, met bijbehorende brief en foto's. Onze maatschappij loopt over van kritische stemmen en mondige burgers, en wanneer die mondige burgers dan hun pen ter hand nemen om iets te vertellen dat hen deugd deed, waarvan ze genoten of hen aangenaam verraste, dan deel ik dat graag met u.

Woon- en Zorgcentrum de Regenboog uit Zwijndrecht plande in augustus een uitstap naar het Middelheimmuseum. Niet zomaar een uitstap, maar één waarbij 45 kleuters, 10 ouderen samen met begeleiders in een dubbeldekbus stapten in het kader van Jong van h'art, een project waarbij kinderen, ouderen en kunstenaars worden samengebracht.

Omwille van het slechte weer vervingen ze Middelheimmuseum voor een onvoorbereid bezoek aan het MAS. Naar eigen zeggen werden ze (en ik citeer) 'tot ons groot genoegen schitterend ontvangen en begeleid door de mensen van het MAS, die onze rugzakken en lunchpakketjes veilig opbergden, en ons een plaatsje voor de lunch en een constante begeleiding naar de volgende verdieping verzekerden. We waren diep getroffen door de klantvriendelijke aanpak van uw medewerkers.

Zulke brieven doen deugd, en tonen eens te meer aan dat het loont om te ijveren naar dat brede draagvlak van cultuur, naar musea als plekken van ontmoeting...

Ik hoop dat de Regenboog, samen met de kleutertjes, in de toekomst nog vaak kan genieten van de mooie culturele plekken in onze stad!

 20 volgende
(1) (2) (3) (4) (5) (6) (7) (8) (9) (10) (11) (12) (13)